Γιατί πρέπει να χάσουν τις εκλογές το «Νέο» ΠΑ.«ΣΟ».Κ. και  η «Νέα» Δημοκρατία.

 

 

 

Στις 9 Απρίλη θα κληθούμε να αποφασίσουμε για το τι κυβέρνηση θέλουμε. Είναι ίσως η πιο κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση μετά από την μεταπολίτευση. Κάτω από ποιες συνθήκες όμως πάμε σε αυτή την αναμέτρηση; Και ποια θα είναι τα κριτήρια της ψήφου που θα κληθούμε να δώσουμε;

Το διεθνές περιβάλλον

Αμέσως μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ στην Ευρώπη άρχισαν να διαμορφώνονται οι συνθήκες για την πλήρη επικράτηση των νεοφιλελεύθερων δογματικών αντιλήψεων για την οικονομία και κατ επέκταση για τον τρόπο κοινωνικής οργάνωσης.

Απόψεις βέβαια που επιβάλλονται – όπως πάντα βέβαια – από τον νικητή μιας κοινωνικής κατά καιρούς ψυχροπολεμικής και παλιότερα πολεμικής αναμέτρησης, μιας αναμέτρησης που έληξε με την πλήρη και ολοκληρωτική νίκη των  δυτικών αντιλήψεων για τον τρόπο οργάνωσης των κοινωνιών.

Σαν συνέπεια αυτής της επικράτησης ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η επιβολή μιας πολιτικής βίαιης αναδιανομής των εισοδημάτων υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Η πολιτική αυτή εκφράστηκε μέσα από την συμφωνία για την οικονομική και νομισματική ένωση της Ευρώπης που υπογράφτηκε στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας τον Δεκέμβριο του 1991 (και καθόλου τυχαία δύο μόλις χρόνια μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του ανατολικού μπλοκ).

Έτσι και με το πρόσχημα της οικονομικής ενοποίησης άρχισε από τις αρχές της δεκαετίας του 90 η προσπάθεια για την πλήρη κατεδάφιση του θεσμικού πλαισίου κοινωνικής προστασίας και στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων που είχε οικοδομηθεί ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο στην Ευρώπη.

Ταυτόχρονα  στο πολιτικό επίπεδο υπήρχε μια συνεχή και έντονη παρουσία στην διεθνή σκηνή του αμερικάνικου παράγοντα που σαν βασικό του στόχο είχε ολόκληρη την περασμένη δεκαετία την επιβολή των απόψεών του για την διεθνή νομιμότητα είτε με διπλωματικά μέσα, είτε με στρατιωτικές επεμβάσεις.

Οι συνθήκες στην Ελλάδα

Την ίδια περίοδο, στην Ελλάδα οι πολιτικές συνθήκες ήταν ασταθείς. Έτσι  σε μια από τις πλέον κρίσιμες για την χώρα μας και την Ευρώπη περιόδους, βρήκε υγιείς κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις εγκλωβισμένες από την μία πλευρά στην βιολογική αδυναμία του Ανδρέα Παπανδρέου να μπορέσει να δει και να αναλύσει την καινούρια πραγματικότητα που εκείνη την περίοδο διαμορφωνόταν, και από την άλλη πλευρά εγκλωβισμένες σε ένα από τα χειρότερα λάθη της ηγεσίας της παραδοσιακής αριστεράς που ήταν η συγκυβέρνηση Τζαννετάκη. Και ενώ ο τόπος την κρίσιμη εκείνη ώρα είχε ανάγκη από μια κυβέρνηση που θα ήταν σε προοδευτική κατεύθυνση, θα έκανε τις μεγάλες ριζοσπαστικές τομές και θα κρατούσε μια σθεναρή στάση στα όργανα της Ε.Ε.,  η τότε ηγεσία της αριστεράς είχε σαν βασικό της στόχο την πολιτική εξόντωση του Ανδρέα Παπανδρέου και την ηγεμονία της σε έναν χώρο που θα έπαιρνε την θέση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην εναλλαγή της εξουσίας.   Λάθος που της στοίχισε την οριστική της περιθωριοποίηση για την επόμενη δεκαετία. Έτσι φτάσαμε στην εκλογική νίκη της Νέας δημοκρατίας τον Απρίλιο του 1990, νίκη που συντελέστηκε και συνοδεύτηκε από την χειρότερη δυνατή ηγεσία για τον τόπο.  Οι συνέπειες αυτού του πολιτικού αμοραλισμού ήταν τον Δεκέμβρη του 1991 να υπογράφεται η συνθήκη του Μάαστριχτ από μια συντηρητική κυβέρνηση μέσα σε μια Ευρώπη που κυριαρχούσαν πλέον οι συντηρητικές νεοφιλελεύθερες απόψεις.

Τον Σεπτέμβριο του 1993 την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη ακολούθησε η άνοδος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία.  Όμως τίποτα δεν ήταν όπως πριν. Στο ΠΑΣΟΚ όλοι ήταν εναντίον όλων για να μπορέσουν να παίξουν κάποιο ρόλο στην μετά Παπανδρέου εποχή. Οι διασυνδέσεις με τα οικονομικά συμφέροντα ήταν πλέον φανερές  και οι όποιες παρεμβάσεις του αδύναμου βιολογικά και πολιτικά πλέον Ανδρέα Παπανδρέου ήταν πιο πολύ πυροσβεστικές και αποτρεπτικές.

Η περίοδος Σημίτη

Τον Ιανουάριο του 96 και μετά την παραίτηση Παπανδρέου, τα οικονομικά συμφέροντα επιβάλουν στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ μια ηγετική ομάδα που ήταν κάτω από τον απόλυτο έλεγχό τους.

Ο Κώστας Σημίτης  όμως παρ’ όλο που είχε όλα τα εχέγγυα για την διεκπεραίωση ενός αποτρόπαιου έργου που ψευδεπίγραφα ονομάστηκε «εκσυγχρονισμός  της Ελληνικής Κοινωνίας», δύο μέρες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας κλήθηκε να δώσει και δείγματα δουλικότητας στον αμερικάνικο παράγοντα. Αμέσως μετά την κρίση στα Ιμια απέδειξε την πλήρη υποταγή του με το περίφημο «Ευχαριστούμε τους Αμερικάνους» που εξεστόμισε από το βήμα της Ελληνικής  Βουλής.  Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου καταφέρνει, παρόλη  την ψυχολογική πίεση που προκάλεσε ο πρόσφατος θάνατος του  Ανδρέα Παπανδρέου, με την γνώριμη σε αυτόν μέθοδο της εξαγοράς συνειδήσεων και αναλαμβάνει την προεδρία του Κινήματος που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Στις εκλογές που διεξήχθησαν αμέσως μετά, ο Σημίτης επικρατεί χρησιμοποιώντας αντιδεξιά ρητορική. Όμως αμέσως μετά αρχίζει το «μεγάλο κόλπο». Αρχίζει η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας στους εκπροσώπους των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων που τον στηρίζουν.

Αυτή την περίοδοι εκποιείται μεγάλο μέρος του τραπεζικού συστήματος, και μια σειρά από φιλέτα των υπόλοιπων παραγωγικών δραστηριοτήτων που δήθεν αποτελούσαν ζημιογόνα δραστηριότητα για τον δημόσιο τομέα.

Ταυτόχρονα αρχίζει η επιχείρηση αποδυνάμωσης και αποδιάρθρωσης του συνδικαλιστικού κινήματος μέσα από τις ελεγχόμενες και καθοδηγούμενες συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Τελικό στόχο βέβαια αποτελεί το θεσμικό πλαίσιο της στοιχειώδους προστασίας  εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζόμενων που «κοστίζει ακριβά», και «αποτρέπει τις επενδύσεις».

Οι υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα

Η σημαντικότερη όμως ζημιά από αυτή την κυβέρνηση έγινε στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και των εθνικών θεμάτων.

Εκτός από το σημαντικότερο και πιο καταστροφικό κεφάλαιο που άνοιξε εκείνη την νύχτα του Γενάρη η κρίση στα Ίμια, μια σειρά ζητήματα που όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις μετά την μεταπολίτευση τα θεωρούσαν  αδιαπραγμάτευτα η κυβέρνηση Σημίτη τα διαπραγματεύτηκε και τα «έλυσε» με τον χειρότερο δυνατό τρόπο

Η αρχή έγινε με την συμφωνία της Μαδρίτης που για πρώτη φορά μετά το 1922 αναγνωρίστηκε η συγκυριαρχία της Τουρκίας στο Αιγαίο με την αποδοχή από την ελληνική πλευρά της θεωρίας του ζωτικού χώρου που προβάλει η Τουρκία.

Στη συνέχεια ακολούθησε η συμφωνία για τα όρια επιχειρησιακής ευθύνης στα πλαίσια του ΝΑΤΟ όπου συμφωνήθηκε ότι σε περιόδους κρίσεων την ευθύνη για τον καθορισμό των ορίων επιχειρησιακής ευθύνης θα την έχει το στρατηγείο του ΝΑΤΟ στην Νάπολη άρα εκχωρήθηκε το δικαίωμα καθορισμού του ελέγχου του ελληνικού εναέριου χώρου σε ξένη δύναμη.

Ακολούθησε η παράδοση από την «Ελληνική» κυβέρνηση του ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτσαλάν στους δήμιους του στρατοκράτες της Άγκυρας..

Και πρόσφατα με την συμφωνία του Ελσίνκι η Ελληνική κυβέρνηση έναντι αμφιβόλων ανταλλαγμάτων άνοιξε την πόρτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Τουρκία που συνεχίζει να αμφισβητεί την Ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο, συνεχίζει να κατέχει το 40% της Κύπρου, και συνεχίζει να θέτει ζητήματα αυτονομίας της Δυτικής Θράκης. 

Το νόημα της ψήφου στις 9 Απριλίου

Έτσι φτάνουμε στην κρίσιμη περίοδο. Τι θα κριθεί σε αυτές τις εκλογές; Ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης επικράτησης ενός εκ των δύο κομμάτων που διεκδικούν την αυτοδυναμία;

Αυτό που θα πρέπει να τονίσουμε εδώ είναι ότι πλέον οι αποφάσεις για την άσκηση οικονομικής πολιτικής δεν λαμβάνονται πλέον στην Ελλάδα αλλά από τα υπερεθνικά όργανα της Ε.Ε. που δεν ελέγχονται άμεσα από τους λαούς της Ευρώπης, αλλά έμμεσα μέσω των τοπικών κυβερνήσεων.

Τα δύο κόμματα  το «Νέο» ΠΑΣΟΚ και η «Νέα» Δημοκρατία πλήρως ευθυγραμμισμένα με την πολιτική των Βρυξελών την επόμενη τετραετία θα προχωρήσουν σε πλήρη αποδιάρθρωση σειράς εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των λαϊκών στρωμάτων.

Έτσι ενδεχόμενη αναβάθμιση της λαϊκής εντολής στο ΠΑΣΟΚ ή επαναφορά της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία θα σημαίνει:

1.      Πλήρη αποδιάρθρωση του υπάρχοντος συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και εξομοίωση όλων των ασφαλισμένων στο κατώτερο επίπεδο παροχών. Μεταφορά του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 65 χρόνια ανεξάρτητα από τα χρόνια υπηρεσίας

  1. Κατάργηση του σταθερού θεσμικού πλαισίου στις εργασιακές σχέσεις  που σημαίνει κατάργηση μονιμότητας δημοσίων υπαλλήλων, κατάργηση του 8ωρου επιβολή εναλλακτικών μορφών απασχόλησης (μειωμένο ωράριο, νομιμοποίηση της μαύρης εργασίας κλπ)

3.      Συνέχιση της πολιτικής εκποίησης της δημόσιας περιουσίας που αποφέρει προσωρινά κέρδη στο δημόσιο, το στερεί όμως από μελλοντικούς οικονομικούς πόρους και παραχωρεί τον πλήρη έλεγχο της οικονομίας στο μεγάλο πολυεθνικό κεφάλαιο.

4.      Παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας με συμφωνία για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και την παραχώρηση εθνικών δικαιωμάτων.

5.      Προώθηση της «λύσης» του Κυπριακού με την αποδοχή της διχοτόμησης της νήσου

 

Εμείς πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα οι δυνάμεις που συγκροτούν την αριστερά στον τόπο μας, και σε αυτές συμπεριλαμβάνονται και δυνάμεις που βρίσκονται εγκλωβισμένες στο ΠΑΣΟΚ, πρέπει να προχωρήσουν στην συγκρότηση ενός μετώπου στη βάση μιας προγραμματικής συμφωνίας για να σπάσει το μονοπώλιο της εξουσίας από δύο κόμματα που δεν έχουν να προτείνουν πια τίποτα.

 

 

 

 

Στις εκλογές της 9ης Απριλίου θα κληθούμε να αποφασίσουμε  πράγματι για το ποια Ελλάδα θέλουμε. Θα κληθούμε να στείλουμε το μήνυμα  σε ολόκληρο τον κόσμο. Θα στείλουμε το μήνυμα ότι οι Έλληνες είμαστε εδώ και συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε στην νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα, συνεχίζουμε να στέλνουμε το μήνυμα της αντίστασης στην νέα τάξη πραγμάτων και στην δήθεν παγκοσμιοποίηση. Σας καλούμε να στηρίξετε με την ψήφο σας τα κόμματα της αριστεράς.  Τα κόμματα εκείνα που εξακολουθούν να αντιστέκονται.

 

Μανόλης Βασιλάκης